Ruim anderhalf jaar geleden maakten mijn vader en ik op de laatste dag van de Vierdaagse een trip naar Nijmegen. Voor zijn werk moest hij gladiolen uitdelen aan zijn collega’s die de finish gehaald hadden; ik had hét wandelevenement van Nederland nog nooit van dichtbij gezien en dus reden we oostwaarts Onderweg vertelde pap over de keer dat hij de Vierdaagse zelf gelopen had en de woorden ”eens, maar nooit weer” kwamen meermaals voorbij. Halverwege de middag begon onder de brandende zon het wachten op de mannen voor wie we bloemen meegenomen hadden. Overal waren toeschouwers, klonk muziek en werd drank geschonken. Hoewel ik van tevoren dacht dat de wandelaars vast jonge mensen of van middelbare leeftijd zouden zijn, bleek niets minder waar. Vierdaagselopers waren er in alle soorten en maten. Kinderen, maar ook bejaarden; Nederlanders, maar ook mensen uit talloze andere landen; mensen op wandelschoenen, maar ook op slippers. Sommigen konden alleen nog strompelen, maar de meeste wandelaars waren opvallend vrolijk en liepen enthousiast de laatste meters richting eindstreep.
In de weken daarop bedacht ik me dat ik zelf ook best eens mee zou willen doen aan de Vierdaagse. Op deze mededeling werd door mijn omgeving echter voornamelijk met gelach gereageerd. Ik ben immers geen sportief type en zo’n wandeltocht loop je niet zomaar uit. Toch bleef ik mijn idee verkondigen en tot mijn verbazing wilde ook goede vriendin L. de uitdaging aangaan. We schreven ons in, maar werden helaas uitgeloot. Dit jaar probeerden we het opnieuw en een paar weken geleden kregen we te horen dat we nu allebei mee mogen doen! Net als vorig jaar zijn we inmiddels hard aan het trainen en bouwen we de loopafstanden langzaam op. Ik heb mijn eerste wandelsokken en blarenpleisters ingeslagen en lees allerlei Vierdaagsetips en artikelen over voetverzorging. We hebben nog een aardige weg te gaan, maar ik heb er vertrouwen in dat het ons gaat lukken. Hoe meer mijn poging belachelijk gemaakt wordt, hoe gemotiveerder ik raak. Wacht maar, denk ik dan. De laatste lacher, dat word ik.
Toen ik deze blog-categorie bedacht, maakte ik meteen een lijstje van mensen over wie ik wilde schrijven. Elisabeth was één van de eerste namen die bij me opkwam. Nu ik dieper over haar nadenk, twijfel ik echter of ik haar wel een ‘mooi mens’ zou noemen. Want ja, deze vrouw die halverwege de negentiende eeuw keizerin van Oostenrijk was werd geroemd om haar uiterlijke schoonheid, maar ze had ook talloze negatieve eigenschappen. Zo was ze, als je de dagboeken van haar dochter Marie-Valerie mag geloven, alles behalve een toegewijde moeder, ontvluchtte ze maar al te graag haar verantwoordelijkheden en hield ze zich obsessief bezig met diëten waarbij ze onder meer het bloed van dieren dronk. Misschien zou ‘fascinerend’ dan ook een beter woord zijn om haar te omschrijven.
Zoals met wel meer historische figuren het geval is, leerde ik Elisabeth kennen via een musical. In mijn achteraf vrij gênante jaren als Pia Douwes-fan zag ik de Nederlandse versie van de voorstelling op videoband en in 2006 bezocht ik de indrukwekkende Duitse reprise in Stuttgart. Elisabeth begon echter pas echt voor me te leven toen ik voor het eerst in Wenen kwam. In het centrum van de stad is bijna geen straat te vinden waarin je haar niet ziet op doosjes chocola, op t-shirts, servetten, mokken, posters, gebouwen. Ze is overal. In 2009 woonde ik een maand in Wenen en kocht ik een stapel boeken over haar leven. Mijn collectie Elisabeth-leesvoer is door de jaren heen wat uit de hand gelopen en inmiddels heb ik zo’n twintig boeken over haar en haar omgeving; van haar eigen Poetische Tagebuch tot de dagboeken van haar dochter, brieven van haar leraar Hongaars en één van haar hofdames.
”Elisabeth was knettergek”, zei ik ooit toen ik las over haar idiote gewoontes en rare uitspattingen. Hier kijk ik inmiddels anders tegenaan. Ze had misschien behoorlijk wat eigenaardigheden, maar die kwamen niet zomaar uit de lucht vallen. Als je het mij vraagt, was ze het merendeel van haar leven geestesziek en bovendien doodongelukkig. Ze kon niet leven hoe ze wilde leven, niet doen wat ze wilde doen en niet zijn wie ze wilde zijn. Als mij mijn vrijheid afgenomen zou worden, zou ik misschien wel net zo reageren als zij en ik ben dan ook blij dat ik in een tijd leef waarin ik mijn eigen keuzes kan maken. Zoals Pia Douwes het zo mooi zong:
Ik wil niet gehoorzaam, getemd en oppassend zijn
Ik wil niet fatsoenlijk, geremd en volwassen zijn
Ik ben niet van jou, nee, ik ben vrij
Mijn leven is van mij
Op ‘t ijs wil ik schaatsen en zelf zien hoelang het houdt,
Op ‘t koord wil ik dansen. Gevaarlijk? Dat laat me koud
Ik ga voor geen risico opzij
Het leven is van mij
Elisabeth kon het alleen wensen, maar ik kan ernaar leven en dat is meer dan genoeg om een glimlach op mijn gezicht te toveren.
De laatste maanden probeer ik actief een publiek voor mijn teksten te vinden. Dat klinkt ingewikkeld en eigenlijk is dat het ook. Want schrijven is één ding, maar hoe krijg je mensen aan het lezen? Ik las een berg online adviezen en ben inmiddels begonnen de gelezen tips hier en daar toe te passen. Een meermaals gelezen aanbeveling was om mee te doen aan schrijfwedstrijden. Hoewel ik dat eerder niet zo zag zitten (want: eng!), besloot ik in maart om de gok toch eens te wagen en het wonder geschiedde: ik won iets!
Alweer een paar weken geleden werd ik geselecteerd voor het project (Re)writing History, uitgevoerd door Stichting Onterfd Goed. Uit alle deelnemers werden tien schrijvers en tien fotografen gekozen en ik ben dus één van de schrijvers. Helaas was ik tijdens de eerste groepsbijeenkomst van het project op vakantie, maar deze week ben ik alsnog naar Den Bosch afgereisd om de schrijfmachine die ik in bruikleen zou krijgen op te halen. Bij Onterfd Goed stonden tientallen oude machines en ik mocht zelf uitzoeken welke ik wilde meenemen. Hoewel het eerst de bedoeling was dat ik het apparaat tijdelijk zou gebruiken, werd me op het kantoor van de stichting verteld dat ik mijn machine dankzij een gulle sponsor mag houden! Wat een gave prijs!
De komende maanden gaan ik en de andere geselecteerde deelnemers onder begeleiding van coaches aan de slag met het schrijven van nieuwe verhalen. Ook de fotografen maken nieuw materiaal en al ons werk wordt uiteindelijk gebundeld in een boek. Een heus boek, met mijn woorden en met mijn naam erin! Een geweldig vooruitzicht dat mijn opspelende wat-moet-ik-in-vrédesnaam-schrijven-druk bij voorbaat al de moeite waard maakt.
Benieuwd naar het verhaal dat ik een paar weken geleden inzond? Dat is nu te downloaden op de pagina Creatief!
Het is bijna belachelijk hoe snel de tijd gaat. Ik voel de regen van 1 januari nog, proef nog de champagne, voel de gladde tuintafel waarop we het nieuwe jaar inluidden nog onder mijn klompen en opeens is het al bijna mei. Deze week heb ik een lijst gemaakt van wat er nog moet gebeuren voordat ik over drie maanden uit Nederland vertrek. Dat is veel en de uitdaging is om ondanks de berg werk die verzet moet worden rustig te blijven. Om niet teveel te staren naar die Mount Everest, maar vooral naar mijn tenen kijken. Als ik mijn voeten immers niet goed neerzet, ga ik onderuit en rol ik ondanks mijn goede bedoelingen alsnog richting dal.
Ik moet verhuizen, er moet een scriptie op papier komen te staan, er moet worden getraind voor de Vierdaagse (want: ingeloot!), mijn therapie moet worden afgerond, er moet een verhaal van 3000 woorden worden geschreven (want: geselecteerd als (Re)writing History-schrijver!), mijn cursus Zweeds moet worden afgerond en mijn reis naar Linköping moet worden voorbereid. Stiekem wil ik daarbij ook deze site enigszins in leven houden, freelance blijven copywriten en o ja, het liefst ook nog meedoen aan een schrijfwedstrijd voor Edukans.
Wat een geluk dat ik rustiger ben geworden, de laatste maanden. Misschien is het de therapie, misschien is het de vreugde om hoe soepel veel dingen verlopen, maar ik heb het idee dat het allemaal wel goedkomt. Het is alsof ik steeds beter leer hoe dingen werken. Hoe ik werk, waarom ik werk zoals ik werk, hoe de wereld werkt en dat ik me, zelfs als er van alles misgaat, wel staande hou. Dat er veel is wat ik niet kan veranderen, maar dat ik wel een keuze heb in hoe ik daarmee omga. Asociaal en egoïstisch richt ik me op mijn eigen tenen en aangezien een goed begin het halve werk is, ga ik die vanmiddag maar eens van een mooi lakje voorzien.
Met een gebruinde huid, maar ook een fikse verkoudheid ben ik zondag teruggekomen uit Spanje. We verbleven in het kustplaatsje L’Ampolla, waar familie via Topic Travel een mooi huis met uitzicht op zee had gehuurd. De hele week was het zonnig en rond de 25 graden. We hebben een paar korte trips gemaakt naar onder andere Tarragona en Tortosa, maar zijn vooral o zo saai, maar o zo heerlijk in het dorp blijven hangen. Lezen in de zon, afkoelen in het zwembad, goedkope wijn aan zee, uitgebreide barbecues, wandelingen langs het water… Het was een welkome pauze en wederom een goede reden om te klungelen met mijn camera!
