Kunst, koffie en kladdkaka in de Finse lente

Twee weken geleden reisde ik af naar Finland, ook wel bekend als Suomi of het land van duizend meren. Finland was het enige Scandinavische land waar ik nog niet was geweest en stond mede door mijn positieve ervaringen met de rest van Noord-Europa hoog op mijn lijstje van potentiële reisbestemmingen. Buiten de clichés over Finse terughoudendheid, sauna’s en overmatig alcoholgebruik had ik geen idee wat me te wachten stond, maar tot nu toe heeft Suomi me positief verrast!

De Domkerk van Helsinki

Mijn reis begon in Helsinki, waar ik in drie dagen een flink aantal toeristische trekpleisters bezocht. Ik richtte me daarbij voornamelijk op musea, want daar heeft de Finse hoofdstad er een heleboel van! Ateneum en het Helsinki Art Museum vond ik erg indrukwekkend en voor liefhebbers van hedendaagse kunst is ook Kiasma een aanrader. In plaats van uitgebreid uit eten te gaan (wat in Finland nogal prijzig is), bezocht ik bakkerszaakjes en markten om typische Finse specialiteiten zoals een broodje rendiervlees te proeven. Mijn dagelijkse cafeïneshot haalde ik bij de voor mij vertrouwde koffieketen Espresso House, die in Helsinki breed vertegenwoordigd is en tot mijn grote vreugde zelfs mijn favoriete Zweedse taart kladdkaka serveerde.

De haven van Helsinki gezien vanaf de Oespenski-kathedraal

Op één mei ging mijn reis verder en vertrok ik naar het ondergrondse station Kamppi om de bus naar Joutsa te nemen. Zodra ik die instapte, werd me duidelijk dat ik de grote stad nu toch echt achter me ging laten. In tegenstelling tot de meeste inwoners van Helsinki sprak de chauffeur namelijk geen woord Engels. Dankzij een behulpzame vrouw die het een en ander voor me vertaalde en het Finse busticket op mijn telefoon mocht ik na veel gefrons gelukkig wel met hem mee en reden we rond het middaguur de stad uit. Ruim drie uur later stapte ik in de stromende regen op een pleintje bij een supermarkt in Joutsa uit. Het dorp was compleet uitgestorven, maar dankzij Google Maps liep ik in een keer goed naar Haihatus, de artiestenresidentie vanwaar ik dit bericht schrijf.

Iso Valklampi, een meertje op tien minuten lopen van Haihatus

In eerste instantie dacht ik dat de enorme rust op mijn eerste dag in Joutsa een toevalstreffer was. Misschien viel het tijdstip van mijn aankomst immers wel precies in de rustigste periode van de dag of was het een of andere Finse feestdag waardoor alle mensen naar de stad getrokken waren. Dat laatste bleek zowaar het geval te zijn, maar dat wil niet zeggen dat er inmiddels meer activiteit in het dorp is. De immense kalmte die me bij mijn aankomst zo opviel, blijkt hier de normaalste zaak van de wereld te zijn. Op wandelingen langs het water kom ik negen van de tien keer niemand tegen en zelfs in de verrassend grote supermarkt kan ik het aantal mensen in de winkel vaak op één hand tellen. Als ik mijn research iets beter had gedaan, had ik dat overigens best kunnen weten. Finland is qua oppervlakte namelijk acht keer zo groot als Nederland, maar heeft nog geen derde van het aantal inwoners. En voor een introverte schrijfster zoals ik is dat een ware verademing.

De gang naar mijn kamer in Haihatus

Tijdens mijn eerste dagen in Joutsa deed ik het rustig aan en stapte ik regelmatig op de fiets om mijn tijdelijke thuisomgeving te verkennen. Toen begon ik aan een nieuwe boekvertaling en schreef ik wat ideeën uit voor een tekst die nu al jaren door mijn hoofd spookt. Langzaam maar zeker krijgt dit verhaal steeds meer vorm en ik denk dan ook dat ik ga proberen het uit te werken tot een manuscript. Na het afronden van Overwin mij dacht ik een tijdje dat ik misschien wel nooit meer een boek wilde schrijven, maar die behoefte begint nu dus toch weer te komen. Dat is fijn om te merken en door creatief bezig te zijn, voel ik me meteen een stuk positiever dan in de chaotische periode voor mijn vertrek. Kortom, het leven in Finland is mooi. Ik merk dat de rust en de creativiteit die ik hier vind me goed doen en ben dan ook blij dat ik hier voorlopig nog niet weg hoef!