Wat ik meeneem uit Finland

Het is mijn laatste dag in Joutsa en zoals altijd als ik op het punt sta afscheid te nemen van een bijzondere plek, word ik daar ietwat sentimenteel van. De afgelopen maand heb ik hier in alle rust kunnen werken en ontspannen. Volledig vrij kon ik hier mijn eigen plan trekken en dat heeft me veel gebracht. Hoewel ik er erg naar uitkijk om morgenavond weer thuis te zijn, vind ik het tegelijkertijd jammer om Haihatus gedag te moeten zeggen. Ik hoop dan ook dat ik iets van hier mee terug naar Nederland kan nemen en dat ik vooral de volgende drie dingen goed onthoud.

Iso Valklampi rond negen uur ’s avonds

Ik heb weinig nodig om me gelukkig te voelen
In Joutsa zijn twee supermarkten, twee kledingwinkels, een handjevol cafés en restaurants, een boekwinkel, een bushalte en that’s it. En hoewel ik voor mijn komst naar Finland dacht dat die beperkte beschikbaarheid van middelen misschien wel een beperkend effect op mijn leven zouden hebben, is het tegenovergestelde het geval. Ik vind het heerlijk om niet continu keuzes te hoeven maken omdat in de supermarkt bijvoorbeeld maar één vegetarische kant-en-klaar-salade verkrijgbaar is. Bovendien heeft roeien met de riemen die je hebt de afgelopen weken een veel positievere lading gekregen. Waar ik in Nederland geregeld op zoek ben naar meer en beter, heb ik daar hier totaal geen behoefte aan en neem ik genoegen met wat ik heb. En wat ik heb is meer dan genoeg, want van de stapels kleren die ik uit Nederland had meegenomen, heb ik amper de helft daadwerkelijk gedragen. Ik kan dan ook niet wachten om thuis een grote opruiming te houden en flink wat spullen weg te doen.

Sociaal doen is niet mijn hobby, maar wel een optie
Ik heb nogal eens moeite met sociaal contact en doordat smalltalk voor mij ongeveer net zo leuk is als een tandartsbezoek voor een gemiddeld persoon, vind ik het lastig om nieuwe mensen te leren kennen. Daar komt nog eens bovenop dat ik me in mijn eentje prima weet te vermaken, waardoor ik al snel kluizenaarsgedrag vertoon. Tijdens mijn eerste week in Joutsa deed ik dan ook voornamelijk dingen alleen en dat vond ik eigenlijk prima. Tot op een avond een van mijn residentiegenoten voorstelde om samen naar het meer te gaan. Hoewel ik eigenlijk al soloplannen had, besloot ik ja te zeggen en na dat eerste tripje volgden er meer. Vol bewondering keek ik toe hoe mijn residentiegenote contact na contact legde en met iedereen een praatje maakte. Geïnspireerd door haar probeerde ik hetzelfde doen en hoewel het mij een stuk minder makkelijk afging dan haar, slaagde ik er af en toe toch in om een kletspraatje met iemand te maken. Als typische introvert moest ik daar vervolgens natuurlijk minimaal een halfuur van bijkomen, maar ik kan het dus wel.

Rust doet mijn creativiteit goed
Hoewel ik niet bepaald een stadsmeisje ben, was het voor mij voor het eerst dat ik langere tijd op een plek doorbracht die zo afgelegen is als Joutsa. Ik vermoed echter dat het zeker niet de laatste keer was! Want hoewel er op een plek zoals deze weinig spectaculairs te beleven is, wegen de positieve kanten van het plattelandsleven ruimschoots op tegen de negatieve. Niet alleen is de natuur hier prachtig, maar door de lage bevolkingsdichtheid (in Joutsa wonen vijf inwoners per km2; in Nederland zijn dat er ruim vierhonderd) is er geen verkeerslawaai of drukte, hoef je je geen moment zorgen te maken om je veiligheid en staat er nooit een lange rij voor de supermarktkassa. Dat zorgt ervoor dat de mensen een stuk relaxter zijn en hier een positieve sfeer hangt. Kortom, Joutsa is een oase van rust en dat is zowel mijn productiviteit als mijn geestelijke gesteldheid de afgelopen weken enorm ten goede gekomen. Door de ontspannen sfeer bloeide mijn creativiteit binnen de kortste keren op en dus ga ik hier weg met allerlei nieuwe ideeën voor verhalen, essays en gedichten. Hopelijk kan ik een stukje van de kalmte van hier meenemen naar Nederland zodat ik thuis op die nieuwe ideeën voort kan bouwen.